]]>
]]>
Нешто ја заскокотка по очите долгоногата антилопа, се вртеше по постелата, сонот ја држеше во заложништво, одеднаш по нејзиното тело протече млеко, струја од млечно задоволство, нејзината свилена ноќница беше собрана во нејзиното меѓуножје, се вртеше те-лево те-десно, не можеше да се ослободи ниту од канџите на сонот, ниту од скокоткањето на сонцето и млечната струја… Потсвесниот часовник отчука будење иако беше сабота, немаше никакви обврски. Се подразбуди од сонот тежок, прангите поставени на очите мачевито ги скрши, чувсвуваше некоја слобода во градите, чувствуваше нешто познаато, чувсвтво кое се случило во некоја чудна агрегатна состојба, не во оваа, сигурно во некоја гасовита – ѕвездена состојба, и подрипнуваше малото мускулче под препоната, карлицата беше потполно нестабилна, не можеше да ги повела колената… чувствуваше задоволство како што може да чувствува прегладнето дете кое по цела вечност добива цуцла од родителите… го голташе задоволството брзо… низ нејзиното големо чело се слеа пот.
]]>Продолжение на приказната, започна тука
Новата асистентка, седеше во просторијата за пушење, тенката незапалена цигара ја вртеше околу прстите, навидум смирена но во гушата и скокаше скакулец, не мошеше да збори… Се прашува: „ Зарем мене требаше да ми се случи ова, зарем јас на мојот прв час, два дена по магистратурата требаше да повикувам итна медицинска помош, што значи ова, дали случајноста сака да си поигра со мене..“ Нејзините лагерести црни очиња стоеја ширум отворени, светеја како црни дијаманти. Стана од меката канцелариска фотеља и кружеше околу масата каде што се состануваше колегиумот, имаше потреба да појде до болницата и да го најде својот нов пријател, имаше потреба од информација за неговото здравје…
Излета низ вратата со нејзиниот брз од, и како антилопа претрча по скалите, трчаше толку брзо како што бега малата антилопа од пегавиот предатор во саваната, возеше многу брзо. Стаса во градската болница, застана на пријавницата и ги истурка другите кои чекаа, молеше за информација, немаше никаков доказ дека го познава пациентот, но случајноста за која мислеше во салата каде што се состануваше колегиумот го направи своето, златокосата сестра не одолеа и и даде бројче од собата каде што беше Марко.
„ Како е? Која е дијагнозата?“ - нестрпливо прашуваше малата антилопа.
„ Добар е, има мало труење од никотин, ама ќе му биде во ред, малку е слаб, ќе го освежи инфузијата…“ – Не се ни докажа и излета низ вратата високоногата сестра.
Но таа молчи, молчи и седи, чувствуваш како нежна рака те погалува по лицето, сакаш да се заблагодариш за вниманието и љубовта што ја доби од непознатата женска личност, доби љубов таква кава што ја имаше дома пред 4 години, доби пријател, доби лото, и во таа засилена емотивна состојба, викаш во умот, викаш и се дереш во твојата вселена, но никој не те слуша… те слуша твојот универзум, стрпливо, мирно, го имаше целото време на светот за да му се обратиш… те прекинува гласот ангелски: „Ќе те посетам и утре“, потем почувствува врела усна на челото, почувствува заштитнички бакнеж, почувствува бакнеж, единствен во овие 4 години…
Брзите тропања на чевлите на антилопата исчезнаа низ ходникот… А ти Марче си остана со својот свет на универзумот, се чувсвуваш лесен… лебдиш… високо во својот универзум.
Продолжува….
Лежеше тој на фотељата, изморен од лабораторијата капнат – нозете му беа обложени со лимфна течност, чувствуваше трнење и болка. Марко неодамна дојде од далечната источна земја во транзиција, дојде да купи знаења по инженерство за да и помогне на својата земја конечно да излезе од транзицијата, беше пратен од владата на мисија да донесе знаења за новата наука која сеуште е наука базирана на претпоставки и теории, наука која ќе донесе нова човечка револуција, револуција која ќе го измени лицето на светот…
Лежиш Марко на фотељата странска, станов не е твој, не е твој ни БЕКО телевизорот, не го купи а не ни ти го подарија, а не треба ни да го вратиш, ти припаѓа тој, но не го поседуваш, се всели во полупразниот стан во источен Берлин, пред тебе беше целиот свет, но после напорниот ден тој свет се руши и станува толку мал колку што беше станот.
Кутијата стои пред тебе братче, ти непрекинато една по друга ги палиш, ги палиш една од друга штедејќи кибрит… пиеш од водата за која во твојата земја не се плаќа а овде мораше да двоиш по две евра за шише… не те прифаќаа локалните жители, сеуште го имаа тој однос спрема не Германците.
Ја пречекуваш матната зора и полека со цигарата во уста се спремаш за часовите по биокибернетика, го палиш точакот и ги веслаш 20-те километри. Пристигнуваш половина заспан и половина капсан и се струполуваш во последните редови на амфитеатарот, чекаш да дојде старото магаре од професор кој себеи не можеше да се види пред огледалото, не се смееше и не дозволуваше дискусии додека тој предаваше. Многу доцнеше тој, професорот Ото Ламбер од западна германија, го немаше воспитувањето од истокот за точноста, не беше од старите „Марксисти“. Додека ти струеја мисли за доручекот, се појави една русокоса витка топола со екстремно забележителен преден диференцијал, носеше крупни очила, и одеше брзо повеќе од вообичаеното одење на нормален човек. Како ветер го смести нејзиниот полн задник на столчето на катедрата и праша:
„ каде се останатите?“
- „Не се дојдени, а вие сте нова колека?“- возврати со многу енергија Ти Марко од Македонија, темпераментен и немирен.
- „Да, јас сум новата колешка која ќе биде прва меѓу еднаквите во наредниот период.“
Молчиш и мислиш, го размислуваш нејзиниот одговор за она прв меѓу еднаквите, и одеднаш баксуз Марко се стрчуваш до тоалетот и бљуеш зеленило и киселини, не ја чувствуваш главата, се залепуваш како таксена марка со ликот на хитлер за плочките и слушаш а не гледаш… слушаш звук, на сирена, потем тишина и топлина ти го обземаат телото и чувствуваш како капки пот се слеваат по твојата брада, и навлегуваат на површината на твоите дебели долни усни. Ах, Марко се чувствуваш многу не моќен, не можеш да ги отвориш очите и устата, да ги погледнеш и да им кажеш дека твојата состојба на умот и не е толку лоша, присуствуваше отсуство на твојот темперамент но вистински беше тука креаторот твој – универзумот, кој го гледаше со затворени очи, тивок и благ голем – бесконечен. Отсуствуваше се освен живите, во тој унивезум беа собрани сите твои претци, изгубени љубовници, кои умираат заедно секој миг кој за тебе трае една година…
….Продолжува
меѓусебно поврзани приказни, сказни, слатки и горки, миризливи и смрдливи, опасни и убиствени.
Државна администрација не е заебанција, па и револуционер не е заебанција, не е заебанција ни вордпресов, ни него немам време да го ажурирам во 2,6…
До следно брзо читање, ментална мастурбација, слевање на мисли во единици и нули, влегувње во мониторот и повторно свежо излегување.
]]>
Ај прво ЧЕ
.zip архива, тежи околу 900 килобајти, изворната датотека е во .аi се е поделено на леери, исто така можете и боите да ги смените, да ја тргнете позадината зелена или било како да си го прилагодите векторов.
НБА логоа
Тоа е тоа, векторско е исто така е .zip а изворната датотека е во .ai и така натаму… тежи 250 килобајти… клик на сликата за преземање, исто така и за претходната датотека требаш да ви пишам да кликнете на сликата за преземање
Прашањето ми е: Дали Македонската младина го живее младешкиот динамичен живот?
Конкретно оваа популација ја сочинуваат т.н. Академски граѓани, тие се тие пост-адолесценти, луѓе кои покрај ментално-научното усовршување треба да променат некои работи кои се наметнуваат несакајќи и потајно, работи кои тивко ни ги напикуваат во нашето секојдневие… А каде сте Вие? Вие Ваше Височество - Студентите-интелектуалци? Дали можете да се наречете интелектуалци само затоа што сте идните високообразовани граѓани? Па имаме високо образовани кои немаат право да се наречат интелектуалци, имаме безброј безрбетници кои го креираат јавното мислење, кои се нарекуваат уметници (поготово овие естрадните), зарем тие безрбетници може да се наречат интелектуалци?
Многу прашања, а ниту еден одговор… ајде да дефинираме интелектуалец:
Човек кој покрај стандардниот скотски живот придонесува во движењето напред, човек со иницијатива, човек кој знае музика, човек кој знае да погледне уметничка слика, човек без граници во интелектот, човек кој може да поттикне развој на неразвиените, човек кој знае да одлучува…
Забележавте дека Високото образование не е спомнато во мојата дефиниција? Најверојатно… Претпоставувам дека забележавте…
Се прашувам колку луѓе од студентската популација се спремни за да ја жртвуваат својата шестка за да му се спротистават на професорот и на образовното уредување а сето тоа во интерес на широката заспана студентска популација? И на крајот на краиштата, па нели тие студенти треба да се движечка сила во општеството, сила која не е врзана со куклени конци за политичките кругови на моќ.
Ситуацијата е следнава: Фуфиците студентки, со разголени стомачиња после предавања најголемата дилема во животот им е - ЦРВЕНА ИЛИ ЗЕЛЕНА НИВЕА, кафе на кеј, ручек во амати… Гикчиња кои од дома ги испраќаат со пораката: Синко, не пипај ти во струјата, нека пипаат другите, а ти само изгреби се квалитетно и не му се буни многу на професорот, по можност исчисти му ги мадињата од мешавината од пот и говна… Ако го видиш колегата како е заебан од страна на институцијата - помогни и на институцијата за да го докрајчи, затоа што тој утре ќе биде конкуренција за твоето работно време, тоа е законот на џунглата… убиј или ќе бидеш уништен…
А КАДЕ Е СОЛИДАРНОСТА?
Ах, да, таа одамна не постои, колективот веќе не е најважна работа, единството го нема, го нема затоа што владее законот на СТАПОТ И ЗАБИТЕ!
И така младешкиот дух се испукува у Грчка на одмор, на лежалката со гајба пиво… мирен еднаков на пензионерски… Пензионери идни носители на општеството, заспани убавици контролирани од круговите на моќ за парче вработување и ланчање муда.
И да завршам со пораката на сето ова ако не ја приметивте:
РЕВОЛУЦИЈАТА Е ГЕНИЈАЛНА КРЕАЦИЈА НА НАПРЕДОКОТ - Ернесто Чегевара.
]]>Ги повикувам сите студенти да дојдат.
Прошлата недела бевме на Правен, сега продолжуваме на три други факултети:
ОДБЕЛЕЖУВАЊЕ НА 1968 И АНИМИРАЊЕ НА МАКЕДОНСКИТЕ СТУДЕНТИ ВО БОРБАТА ЗА УКИНУВАЊЕ НА ПАРТИЦИПАЦИЈА!
Реални сме, токму затоа и го бараме невозможното - отворена трибина за отворени луѓе - кој може, нека улета!