Од таму од даличната црнила во сонот, во спојот со нејзиниот универзум, кон неа се движеше прекрасен маж со златна коса бујна и долга, висок и строен, и ја повикуваше со раката кон него, Марија доби некоја божествена сила и лебдеше кон него, ја водеше на неговите места каде што течеја и жубореа гласно водопадите, облаците се љубеа со нив, боите на небото се прелеваа од виолетова до црвена. За прв пат сонуваше во боја, и одеднаш во сонот Тој и Таа замавнуваа со белите крилја, не беше свесна дека луѓето немаат крилја, се спуштаа до водопадите и се извишуваа кон небото држејќи се за раката – сонот траеше невообичаено долго, како да беше јаве, таа не ни помислуваше да проговори со непознатиот ангел кој ја носеше до недопрените рајски предели на универзумот, не сакаше убавината да престане никогаш, сакаше да остане вечно со крилјата на рамената…

Прочитај повеќе… »

Универзумот те гушка, те љуби и ја чувствува истата болка што ти ја чувствуваш на левата надколеница, плаче како што плачеш и ти, но сака да ти помогне да ја заборавиш таа болка, која сече и директно боли од ногата па до градите и завршува во темето на главата, ти дава отецот твој безброј ѕуници кои се вкрстуваат, бои кои не се видливи кога очите се отворени, безброј мешавини од звуци рајски. Но, ни таа убавина, ни таа стварност или илузија што ја прави отецот не може да ја намали болката во ногата и болката што те стега по оној сон хибриден од реалност и илузија… Низ главата ти минуваат моментите поминати со неверната љубовница од твојот мил и роден град Скопје. Одеднаш пред тебе се појавуваат родителите – молчат и бдеат над тебе, а ти лежиш и го гледаш универзумот, и потоа таткото твој белокос ти дарува тоблероне, исто такво какво што добиваше кога беше мал, кога тој се враќаше од ноќната смена ти буден го чекаше да ти го донесе… „И ти оди мисла во умот: „Дали знаат дека сум во оваа болница, дали знаат дека сум повреден?“

Прочитај повеќе… »

Прекршува саботата, ти марко лежиш на креветот, твоите цимери во болничката соба беа сите заминати, ти си сам, затемнето е, немаш цигари, го немаш отровот кој те донесе тука, а ја нема и добрата самовила која ти помогна да дојдеш тука, да дојдеш тука и да оздравиш. Жеден си за вода и друштво… Излегуваш до тоалетот, одиш по лизгавите плочки со болничките папучи, ти се тресат нозете, слаб си друшкане од долгото лежење, секоја клетка од твоето тело сеуште спие… Си велиш „Среќен ќе бидам да успеам да останам на нозе, ако ме изневерат, коска здрава нема да остане од мене…“ се движиш полека кон машкиот тоалет, влегуваш и под болничката пижама го вадиш пенисот за да уринираш, го држиш во рака како туѓо тело… Не е ова твојот пенис, не си свесен дека нешто виси во центарот на телото а ти не го осеќаш, почнува да тече урината – гледаш дека тече, те печат мочните канали, печат се до излезот, но ти пак не го чувствуваш пенисот… Завршуваш со уринирање и се враќаш во твојата соба, таа соба мрачна и тивка како твојот универзум… легнуваш и потем влегува дежурниот болничар кој ти ги носеше лековите за твојата рехабилитација со чаша вода и ти вели да ги испеш аповите, ги пиеш и му го раскажуваш случајот од тоалетот, тој те погледува сомничаво и ти вели дека тоа е од терапијата што ја примаш, заминува а тебе ти спаѓа мачнината од лошото искуство… Те обзема сонот, после колапсот многу почесто си роб на сонот, твоите очи се почесто те изневеруваа…

Прочитај повеќе… »

:: Почетокот на приказната тука :::: Прво продолжение тука ::
Е сеа второто продолжение подоле

Нешто ја заскокотка по очите долгоногата антилопа, се вртеше по постелата, сонот ја држеше во заложништво, одеднаш по нејзиното тело протече млеко, струја од млечно задоволство, нејзината свилена ноќница беше собрана во нејзиното меѓуножје, се вртеше те-лево те-десно, не можеше да се ослободи ниту од канџите на сонот, ниту од скокоткањето на сонцето и млечната струја… Потсвесниот часовник отчука будење иако беше сабота, немаше никакви обврски. Се подразбуди од сонот тежок, прангите поставени на очите мачевито ги скрши, чувсвуваше некоја слобода во градите, чувствуваше нешто познаато, чувсвтво кое се случило во некоја чудна агрегатна состојба, не во оваа, сигурно во некоја гасовита – ѕвездена состојба, и подрипнуваше малото мускулче под препоната, карлицата беше потполно нестабилна, не можеше да ги повела колената… чувствуваше задоволство како што може да чувствува прегладнето дете кое по цела вечност добива цуцла од родителите… го голташе задоволството брзо… низ нејзиното големо чело се слеа пот.
Прочитај повеќе… »

Новата асистентка, седеше во просторијата за пушење, тенката незапалена цигара ја вртеше околу прстите, навидум смирена но во гушата и скокаше скакулец, не мошеше да збори… Се прашува: „ Зарем мене требаше да ми се случи ова, зарем јас на мојот прв час, два дена по магистратурата требаше да повикувам итна медицинска помош, што значи ова, дали случајноста сака да си поигра со мене..“ Нејзините лагерести црни очиња стоеја ширум отворени, светеја како црни дијаманти. Стана од меката канцелариска фотеља и кружеше околу масата каде што се состануваше колегиумот, имаше потреба да појде до болницата и да го најде својот нов пријател, имаше потреба од информација за неговото здравје…

Излета низ вратата со нејзиниот брз од, и како антилопа претрча по скалите, трчаше толку брзо како што бега малата антилопа од пегавиот предатор во саваната, возеше многу брзо. Стаса во градската болница, застана на пријавницата и ги истурка другите кои чекаа, молеше за информација, немаше никаков доказ дека го познава пациентот, но случајноста за која мислеше во салата каде што се состануваше колегиумот го направи своето, златокосата сестра не одолеа и и даде бројче од собата каде што беше Марко.

Во ходникот на првиот спрат од болницата владееше мирисот медицински, се почувствува лошо, ладната пот се лизгаше помеѓу нејзините мали јаболчиња на градите… 118-сетата соба беше на крајот од ходникот, се наближи, во првиот кревет лежеше Марко, позеленет, слаб и истоштен…

А ти братче Марко слушаш брзи чекори, различни од она тропање на кломпите на Медицинската сестра која безмилосно продре со иглата за инфузија во вената твоја на левата рака… Слушаш разговор, како едно ангелско тивко гласче се бори против арогантната медицинска сестра, поставуваше ангелот прашања за твоето здравје…

„ Како е? Која е дијагнозата?“ - нестрпливо прашуваше малата антилопа.

„ Добар е, има мало труење од никотин, ама ќе му биде во ред, малку е слаб, ќе го освежи инфузијата…“ – Не се ни докажа и излета низ вратата високоногата сестра.

Чувстуваш Марко малер еден, како некој седнува на твојот кревет, чувствуваш загриженост во просторијата… Се молиш да почне да ти збори, да се вклопи во твојата приказна со универзумот…

Но таа молчи, молчи и седи, чувствуваш како нежна рака те погалува по лицето, сакаш да се заблагодариш за вниманието и љубовта што ја доби од непознатата женска личност, доби љубов таква кава што ја имаше дома пред 4 години, доби пријател, доби лото, и во таа засилена емотивна состојба, викаш во умот, викаш и се дереш во твојата вселена, но никој не те слуша… те слуша твојот универзум, стрпливо, мирно, го имаше целото време на светот за да му се обратиш… те прекинува гласот ангелски: „Ќе те посетам и утре“, потем почувствува врела усна на челото, почувствува заштитнички бакнеж, почувствува бакнеж, единствен во овие 4 години…

Брзите тропања на чевлите на антилопата исчезнаа низ ходникот… А ти Марче си остана со својот свет на универзумот, се чувсвуваш лесен… лебдиш… високо во својот универзум.

Продолжува….

Лежеше тој на фотељата, изморен од лабораторијата капнат – нозете му беа обложени со лимфна течност, чувствуваше трнење и болка. Марко неодамна дојде од далечната источна земја во транзиција, дојде да купи знаења по инженерство за да и помогне на својата земја конечно да излезе од транзицијата, беше пратен од владата на мисија да донесе знаења за новата наука која сеуште е наука базирана на претпоставки и теории, наука која ќе донесе нова човечка револуција, револуција која ќе го измени лицето на светот…

Лежиш Марко на фотељата странска, станов не е твој, не е твој ни БЕКО телевизорот, не го купи а не ни ти го подарија, а не треба ни да го вратиш, ти припаѓа тој, но не го поседуваш, се всели во полупразниот стан во источен Берлин, пред тебе беше целиот свет, но после напорниот ден тој свет се руши и станува толку мал колку што беше станот.

Кутијата стои пред тебе братче, ти непрекинато една по друга ги палиш, ги палиш една од друга штедејќи кибрит… пиеш од водата за која во твојата земја не се плаќа а овде мораше да двоиш по две евра за шише… не те прифаќаа локалните жители, сеуште го имаа тој однос спрема не Германците.

Ја пречекуваш матната зора и полека со цигарата во уста се спремаш за часовите по биокибернетика, го палиш точакот и ги веслаш 20-те километри. Пристигнуваш половина заспан и половина капсан и се струполуваш во последните редови на амфитеатарот, чекаш да дојде старото магаре од професор кој себеи не можеше да се види пред огледалото, не се смееше и не дозволуваше дискусии додека тој предаваше. Многу доцнеше тој, професорот Ото Ламбер од западна германија, го немаше воспитувањето од истокот за точноста, не беше од старите „Марксисти“. Додека ти струеја мисли за доручекот, се појави една русокоса витка топола со екстремно забележителен преден диференцијал, носеше крупни очила, и одеше брзо повеќе од вообичаеното одење на нормален човек. Како ветер го смести нејзиниот полн задник на столчето на катедрата и праша:

„ каде се останатите?“

- „Не се дојдени, а вие сте нова колека?“- возврати со многу енергија Ти Марко од Македонија, темпераментен и немирен.

- „Да, јас сум новата колешка која ќе биде прва меѓу еднаквите во наредниот период.“

Молчиш и мислиш, го размислуваш нејзиниот одговор за она прв меѓу еднаквите, и одеднаш баксуз Марко се стрчуваш до тоалетот и бљуеш зеленило и киселини, не ја чувствуваш главата, се залепуваш како таксена марка со ликот на хитлер за плочките и слушаш а не гледаш… слушаш звук, на сирена, потем тишина и топлина ти го обземаат телото и чувствуваш како капки пот се слеваат по твојата брада, и навлегуваат на површината на твоите дебели долни усни. Ах, Марко се чувствуваш многу не моќен, не можеш да ги отвориш очите и устата, да ги погледнеш и да им кажеш дека твојата состојба на умот и не е толку лоша, присуствуваше отсуство на твојот темперамент но вистински беше тука креаторот твој – универзумот, кој го гледаше со затворени очи, тивок и благ голем – бесконечен. Отсуствуваше се освен живите, во тој унивезум беа собрани сите твои претци, изгубени љубовници, кои умираат заедно секој миг кој за тебе трае една година…

….Продолжува