Зовриена крв, дух кој само во овој период од животот може да се поседува, бунтовност, борба за правда, - сонце, вода, плажа, планина, алкохол, секс, дрога и Rock & Roll… Ах, толку многу динамика ни нуди овој живот, толку многу случувања кои мораат да се искористат и не смее ништо да се пропушти, особено во пост адолесцентните години…

Прашањето ми е: Дали Македонската младина го живее младешкиот динамичен живот?

Конкретно оваа популација ја сочинуваат т.н. Академски граѓани, тие се тие пост-адолесценти, луѓе кои покрај ментално-научното усовршување треба да променат некои работи кои се наметнуваат несакајќи и потајно, работи кои тивко ни ги напикуваат во нашето секојдневие… А каде сте Вие? Вие Ваше Височество - Студентите-интелектуалци? Дали можете да се наречете интелектуалци само затоа што сте идните високообразовани граѓани? Па имаме високо образовани кои немаат право да се наречат интелектуалци, имаме безброј безрбетници кои го креираат јавното мислење, кои се нарекуваат уметници (поготово овие естрадните), зарем тие безрбетници може да се наречат интелектуалци?

Многу прашања, а ниту еден одговор… ајде да дефинираме интелектуалец:

Човек кој покрај стандардниот скотски живот придонесува во движењето напред, човек со иницијатива, човек кој знае музика, човек кој знае да погледне уметничка слика, човек без граници во интелектот, човек кој може да поттикне развој на неразвиените, човек кој знае да одлучува…

Забележавте дека Високото образование не е спомнато во мојата дефиниција? Најверојатно… Претпоставувам дека забележавте…

Се прашувам колку луѓе од студентската популација се спремни за да ја жртвуваат својата шестка за да му се спротистават на професорот и на образовното уредување а сето тоа во интерес на широката заспана студентска популација? И на крајот на краиштата, па нели тие студенти треба да се движечка сила во општеството, сила која не е врзана со куклени конци за политичките кругови на моќ.

Ситуацијата е следнава: Фуфиците студентки, со разголени стомачиња после предавања најголемата дилема во животот им е - ЦРВЕНА ИЛИ ЗЕЛЕНА НИВЕА, кафе на кеј, ручек во амати… Гикчиња кои од дома ги испраќаат со пораката: Синко, не пипај ти во струјата, нека пипаат другите, а ти само изгреби се квалитетно и не му се буни многу на професорот, по можност исчисти му ги мадињата од мешавината од пот и говна… Ако го видиш колегата како е заебан од страна на институцијата - помогни и на институцијата за да го докрајчи, затоа што тој утре ќе биде конкуренција за твоето работно време, тоа е законот на џунглата… убиј или ќе бидеш уништен…

А КАДЕ Е СОЛИДАРНОСТА?

Ах, да, таа одамна не постои, колективот веќе не е најважна работа, единството го нема, го нема затоа што владее законот на СТАПОТ И ЗАБИТЕ!

И така младешкиот дух се испукува у Грчка на одмор, на лежалката со гајба пиво… мирен еднаков на пензионерски… Пензионери идни носители на општеството, заспани убавици контролирани од круговите на моќ за парче вработување и ланчање муда.

И да завршам со пораката на сето ова ако не ја приметивте:

РЕВОЛУЦИЈАТА Е ГЕНИЈАЛНА КРЕАЦИЈА НА НАПРЕДОКОТ - Ернесто Чегевара.